İstasyon

İstasyonlar, belki de en çok vedaların ve kavuşmaların gölgesinde soluklandığımız yerlerdir. Bir yandan geçmişin yükünü bırakıp yeni bir başlangıca adım atmanın heyecanı, diğer yandan ayrılık acısının sancısıyla dakikaları saymanın dayanılmaz ağırlığı... Kimileri için umut dolu bir yolculuğun ilk adımı, kimileri içinse yalnızlığın en çıplak haliyle yüzleşilen bir durak. Ama bu istasyonda ne vedalar var ne de kavuşmalar. Ne özlemle beklenen trenlerin düdüğü duyuluyor, ne de martıların kanat çırpışlarıyla savrulan acılar. Burası, sadece bir zorunluluk; gidenin kendine gittiği, varılan yerde karşılayanın yine kendisi olduğu bir ara durak. Ne cam kenarında değişen manzaralar, ne dalgaların köpüğüne karışan hüzünler, ne de türkülerle yüklü kara trenler... Sadece sessizlik ve bekleyişin ağırlığı. Belki de hayatın ta kendisi: gidenin ardında bıraktığı, kalanın ise tutunmaya çalıştığı o an.