İstanbul'un Tramvayları Dan Dan!..

Selim İleri, hastanede geçirdiği günlerin ardından yaşamın kırılganlığını ve geçmişin yükünü edebiyatın diliyle tartıyor. Anılar, pişmanlıklar ve yarım kalmışlıklar zihninde birbirine karışırken, her an yeni bir sızıyla yüzleşiyor. Uykuya dalarken, uyanırken ya da sıradan bir anın içinde ansızın beliriveren bu duygular, değiştirilemez bir gerçeklik olarak karşısına dikiliyor. Kırgınlıklar, umutlar, kaybedilen sevinçler ve insanın kendi zaaflarıyla hesaplaşması, sayfalar boyunca içten bir itiraf gibi akıyor. Günler, hastane koridorlarında yalnız geçerken, yarına dair belirsiz bir beklentiyle dolup taşıyor. "Belki yarın gelirler..." diye fısıldayan umut, bir yandan da yaşamın acımasız döngüsünü hatırlatıyor. İleri, bu kırılgan dengeyi incelikle işlerken, insanın iç dünyasındaki çatışmaları ve sessiz çığlıkları okurla paylaşıyor. Geçmişin gölgesinde, şimdinin ağırlığıyla baş etmeye çalışan bir ruhun hikâyesi bu.