İstanbulca

Sözcükler içindeki yaraları deşer gibi dökülüyor sayfalara; İstanbul’un sesi, kokusu, acısı ve umudu bir solukta. Kalgayhan Dönmez’in kaleminden dökülen her cümle, hayattan koparılmış küçük anların izini sürüyor. Boş laflar değil, yürekte açılan yaraların kabuk bağlamadan dökülen hali bu; bazen acı, bazen hüzün, bazen de umursamaz bir gülüş. Yaşamın kirası ödenirken sözcüklerle tutunulan bir varoluş hikâyesi: büyümek, eskimek, kendi halinde savrulmak... Kısacık ama derinliğiyle sarsan bir yolculuk.