İstanbul’a

Ömer Erdem’in satırlarında İstanbul, yalnızca bir şehir olmaktan çıkıp can bulan bir sevgiliye dönüşür. Her dizesi, bu kadim kentin gizemli nefesini tutar; yağmurun ıslattığı sokaklarında yankılanan lodosun hırçın şarkısını, erguvanların baharda patlayan mor ateşini, fıstık çamlarının gölgesinde soluklanan zamanın izini taşır. Mimozaların narin sarısı, at kestanelerinin gölgesi altında saklı anılar, şehrin dört mevsimi kucaklayan şenliğinde erir gider. Erdem, İstanbul’u anlatırken kelimelerin yetersizliğine sığınır; çünkü bu topraklar, denizlerin öpüp geçtiği, aşkın yağmur gibi yağdığı, her köşesinde bir hikâyenin saklı olduğu bir büyüdür. Kent, ev ve ülke üçgeninde gezinen yazar, okurunu da bu yolculuğa davet eder. Her satır, şehrin ruhuna dokunan bir dokunuş, her cümle, geçmişle bugünün kesiştiği bir köprü olur.