İstanbul Sizlere Ömür

Bu şehirde geçen günler, belki en parlak anlar değildi ama unutulmazdı. Çocukluğunun sokaklarında top koşturduktan sonra bahçe musluğundan kana kana su içmenin keyfini bilenler anlar. Boğaziçi Köprüsü’nden duraksamadan geçmek, rakip takımın taraftarlarıyla aynı tribünde küfürsüz bir maç izlemek, Haydarpaşa’da trenden inip vapura yetişmek... Hepsi birer anı artık. Arabayı park yeri aramadan bırakmak, tiyatronun kapısının tam oyun başlarken kapanmasına şahit olmak, bakkala sepet sarkıtıp alışveriş yapmak... Atlantik Sineması’nda hem klasik filmler hem de Devekuşu Kabare’nin oyunlarıyla dolu akşamlar, yoğurtçunun çanı, naylon satıcısının sesi... "Nerelisin?" sorusuna "İstanbulluyum" deyip sorgusuz sualsiz kabul görmek... O günler şimdi özlemle anılıyor, biraz hüzünle karışık. Ve bu şehir, anılarıyla birlikte hikâyelere dönüşüyor.