İstanbul İstanbul

Gecenin karanlığı, gündüzün gürültüsünü bastırınca her şey daha net duyulur oluyordu: uzak bir köpeğin havlayışı, rüzgârın fısıltısı, yüreğin kendi atışları. Avdo, yıllardır mezar taşlarına isimler kazıyan bir usta, belki de aslında kendi geçmişinin izini sürüyordu. Çocukluğunun gölgesi mi peşindeydi, yoksa o mu çocukluğunun peşinden koşuyordu, bunu bile ayırt edemiyordu artık. Ölüm, her şeyden daha gerçek görünüyordu gözüne; sanki yaşamın tüm anlamı, o son anın gölgesinde saklıydı. Bir gün, en uzun gecede, erguvan ağacının altındaki mezarda onu bekleyen Elif’in yanına uzanacaktı. Burhan Sönmez, varoluşun derin sularına dalan, yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi ustalıkla işleyen bir romanla karşımızda. Taşların sessizliğinde saklı hikâyeler, gölgelerin ardında yatan hakikatler, insanın kendi içine dönüş yolculuğu... Her satır, okuru farklı bir gerçeklikle yüzleştiriyor.