İstanbul Ağlıyor

Osmanlı’nın son demlerinde, çöküşün gölgesi İstanbul’un her taşına sinmişti. Yüzyılların görkemli imparatorluğu, artık kendi küllerinde titrerken, Boğaz’ın dalgaları hüzünlü bir şarkı gibi kıyılara vuruyordu. Şehir, yorgun ve yalnız, geçmişin ağırlığını sırtlanmıştı sanki. Her köşesinde devrilen tahtların, kaybolan umutların yankısı duyuluyordu. Deniz, bu sessiz çığlıkları anlamaz gibiydi; oysa o da zamanın acımasız akışına direnememiş, tıpkı insanlar gibi yorulmuştu. Göçmenlerin, sürgünlerin, kaybedenlerin sesiydi bu. Herkesin çarmıha gerildiği bir coğrafyadan geliyordu anlatıcı; devrimlerin, isyanların gölgesinde, kendi düşüncelerinin teriyle kavrulmuş. Baharın yeşiline, özgürlüğün türküsüne hasret kalmıştı. Düşler bile yorulmuştu artık; unutulmuş gecelerde üşüyen yüreğini ısıtacak kelimeler donup kalmıştı dudaklarında. Acılar evcilleşmeyi reddederken, nefesini tutarcasına yaşanan bu ödünç ömür, bir.