Issızlığın Ötesi

Elif Akpolat’ın ilk romanı, bir annenin kayıp oğluyla kurduğu hayali bağın etrafında örülmüş, incelikli bir yolculuğa dönüşüyor. Emekli öğretmen Hürriyet’in cebinde taşıdığı fotoğraf, aslında bir yanılsamanın parçası: Oğlunun yüzünü, tanımadığı bir kadının bedenine monte etmiş, kendine ait olmayan bir anıyı gerçek gibi yaşatıyor. Ada vapurlarının uğultusu, Zap Suyu’nun ezgileri, çiçek kokuları ve yanmış kitapların keskin dumanı arasında ilerleyen hikâye, zamanın ve mekânın bulanıklaştığı bir labirente dönüşüyor. Otobüsün kalkmak üzere olduğu bir durakta başlayan serüven, okuru sürükleyici bir akışın içine çekiyor. Her ayrıntı, karakterin iç dünyasındaki çatlakları aydınlatırken, anlatı da kendi ritmini buluyor. Akpolat, sözcükleri öyle bir dokuyor ki sayfalar, bir solukta akıp gidiyor. Fotoğrafın gerçekliğiyle yüzleşme anı, hem acıtıcı hem de büyüleyici bir etki bırakıyor. Issızlığın sınırlarını zorlayan.