Issız Yara

Durgun suların kıyısında bir umut aramak gerek; yoksa zamanın akışı içinde donup kalırız. Hayatın rengi solduğunda, gökyüzü bile griye büründüğünde, asıl mesele gözlerin gördüğü değil, yüreğin hissettiğidir. Aden bile olsa, bir mezarın sessizliğiyle bakarsak dünyaya, ne fark eder ki? Irmaklar akar, mevsimler değişir, ama biz göremeyiz artık güzelliğini hiçbir şeyin. Yine de vazgeçmek yok; tut elimi, birlikte yürüyelim. Bu dünya, kırık bir harita gibi parçalanmış olsa da, kalbimizde açılan o ıssız yara bir gün kapanacak. Düş kurmaya devam ettikçe, o yaranın kabuğu düşecek. Hayal ettikçe, yarınlar yeniden yeşerecek.