Issız Topraklar

Köyün sessizliğini yalnızca dere bozuyordu. Necmiye’nin gözleri dolu dolu, Mahmut’un yüzü ise daha da buruşmuştu. Sessizliği bozan soru, beklenmedik bir yerden gelmişti: “Beni de okula gönderir misiniz?” Hacı’nın ağzından çıkan bu cümle, ikisini de şaşkına çevirmişti. “Nereden duydun bunu?” diye sordu Necmiye, sesi titrerken. “Salih anlattı. Gaspır Memiş’in oğlu, seninle birlikte davar güttüğün çocuk. Babasının onu okula yolladığını söylemiş.” Necmiye’nin yüzü kızardı, öfkesi kabardı. “Aklına başka laf gelmedi mi şu deli oğlanın?” Mahmut ise tek kelime edemedi, boğazına bir şeyler takılmış gibiydi. Necmiye, içindeki sıkıntıyla helkeleri doldurup eve döndü. Yokuşu nefes nefese tırmandı, kolları kopacak gibiydi. Kapıya vardığında ise bütün gücü tükenmişti.