Issız Koridorlar

Hastane koridorları, yalnızlığın en derin hâlini barındırıyordu sanki. Duvarlar arasında yankılanan ayak sesleri, zamanın durduğu hissini pekiştiriyordu. Çevresindeki insanlar, silik hatlarıyla birer hayalet gibi kayıp gidiyordu; konuşmaları, uzaklardan gelen bir uğultudan farksızdı. Karanlığın içinde kaybolmuş gibiydi; bazen korkunun pençesinde titrerken, bazen sessizce gözyaşlarına boğuluyor, bazen de donuk bir taş misali hareketsiz kalıyordu. Dakikalar, saatler, sanki sonsuz bir döngüye hapsolmuştu. Her an, geçmek bilmeyen bir bekleyişin ağırlığı altında eziliyordu. Issız koridorlar, yalnızlığın ve umutsuzluğun en çıplak yüzüyle karşı karşıyaydı.