Issız Kaldırımlar

Akşamın alacakaranlığı sokaklara sessizce çökerken, güneşin son ışıkları da çekiliyor adeta. Çocuk sesleri kesilmiş, kaldırımlar bomboş kalmış; sanki zaman durmuş gibi. Sen gideli beri her adım, her gölge yalnızlığımı hatırlatıyor. Kimse anlamaz şimdi bu içimdeki boşluğu, kimse yüzüme gülümsemeyle bakmaz oldu. Hasretin acısı düşlerime sızıyor, pişmanlıklar yüreğimi kemiriyor. Gözlerim seni görür gibi, ellerim tutar gibi hissediyor; ama yoksun işte. Sensiz her şey anlamsız, bomboş. Dudaklarımdan dökülen her şarkı, aldığım her nefes seninle dolu. Sen benim aşkıma açılan en güzel nağmem, hayatımın tek anlamısın. Her şeyimi sana verdim; sensiz bu dünya neye yarar ki?