Issız Bölgede Vukuat Var

Uzak bir coğrafyada, lüks bir kamaranın sessizliğinde, Ediz’in dünyası ansızın kararmaya başladı. Telefonun diğer ucundan yükselen telaşlı sesler, Doktor Tarık’ın çaresizliğiyle buluştu: "Acele edin, sedye lazım!" Issızlığın ortasında, zaman sanki durmuştu. Gözleri görmez olurken, kulaklarında yalnızca o cümle yankılanıyordu: *Issız bölgedeyiz.* Her nefes, her ses, bedenine kurşun gibi saplanıyordu. Karanlıkta kaybolan bilinci, kız kardeşinin uzaklardan gelen sesiyle sarsıldı bir an. Doktorun parfüm kokusu, ellerinin dokunuşu, adını fisıldayışı... Hepsi bir rüyadan farksızdı. Duyuyordu ama yanıt veremiyordu. Kader, onu yavaşça bir boşluğa çekerken, Ediz son bir kez direndi. Işık, belki de son umuttu.