İssa Vadisi

Baltazar’ın dünyasında şeytan, kimi zaman içkiyle bulanıklaşan bir hayalden, kimi zaman da içindeki sancıların gölgesinden ibaret. Ama bu gölge, onun adımlarını her seferinde geri çekiyor, sanki görünmez bir el onu belirlenmiş sınırların içine hapsediyormuş gibi. Yaşam sevinciyle dolup taşan anları olsa da, ansızın ensesinde bir ürpertinin gezindiğini hissediyor. Bu korku, kendi benliğinden değil; dışarıdan, ona yabancı bir güçten geliyor. Akıl yürütmeleri bile insana özgü değil, daha derin, daha keskin bir aydınlığın izlerini taşıyor. Sanki ruhu, kendi kontrolünde olmayan bir oyunun figürü gibi. İçindeki bu mücadele, varoluşun kırılganlığını ve insanın yalnızlığını yüzüne vuruyor.