İsrafil’in Aynası

Ruh, ezelden beri süren yolculuğunda bir kez daha kılıktan kılığa girer. Topraktan bitkiye, bitkiden hayvana, hayvandan insana dönüşerek varoluşun sırrını arar. Her ölüm, yeni bir doğuşa kapı açar; her nefes, bir öncekinin izini taşır. Yüce bir üflemeyle başlayan serüven, damlaların okyanusa karışması, kuşların kanat çırpması, rüzgârın bulutları sürüklemesiyle devam eder. Gökkuşağının altından süzülen bulutlar, kırmızı bir damla olup bedene düşer. İsrafil’in borusu çaldığında, insanlar uyanır ve aşkın peşine düşer. Bu öykü, ruhun sonsuz dönüşümünü, varlığın derin bağını ve arınmanın gizemli yolunu anlatır. Her satır, bir nefesin izini sürer; her sayfa, yeniden doğuşun kapısını aralar.