İşkolik

İbrahim Fevzi Taşgül, bir gün aynada kendine bakarken sordu: "Ben kimim?" Bu sorunun peşinden giderken, yaşamını satırlara dökmeye karar verdi. Bir kitabın sayfalarına sığdırmak istediği yıllar, aslında acıların, mücadelenin ve bitmeyen bir çalışma aşkının hikâyesiydi. Devlet memurları otuz, işçiler yirmi beş yıl sonra emekli olurken, o yetmiş sekiz yıldır emeklilik nedir bilmeden, durmaksızın çalıştı. Hafta sonları, tatiller, bayramlar... Hiçbiri onun için dinlenme fırsatı olmadı. Kimileri çalışmayı angarya görür, kimileri ise çalışana "enayi" der. O ise işini bir ibadet gibi benimsedi, kutsal saydı. Yetmiş sekiz yıl boyunca ne devlete olan vergilerini ne de borçlarını aksattı. Bu roman, bir işkolikin iç dünyasına açılan kapıdan geçenlere, yaşamın anlamını yeniden sorgulatacak.