İskender

İnsanın yüreği, kendi gölgesi gibidir; nasılsan öyle seversin. Öfkeliysen aşk da bir savaş alanına döner, dinginsen sevgin saf bir nehir gibi akar. En çok da yakınlarımızın kalbinde derin izler bırakırız, görünmeyen yaralar açılır aile içinde. Kabuk bağlasa da kanamaya devam eder o acı, sessizce. Her adımımızda, her seçimimizde aslında kendimizi ele veririz. Hayatın sırrı da belki budur: Kim olduğumuzu, sevdiklerimize nasıl davrandığımızda aramak. İskender, bu karmaşık bilmecenin peşine düşüyor; aşkın, öfkenin ve bağışlamanın ince çizgisinde kaybolan bir ruhun hikâyesini anlatıyor.