İsimsizler

Şehir her gün aynı kalabalığa tanık olur: adımları görünmeyen, yüzleri silik gölgeler. Kaldırımlarda kaybolurlar, rüzgâr onları savururken kimse dönüp bakmaz. Bir zamanlar onlar da birer isimdi belki; umutları, korkuları, yarım kalan hikâyeleri vardı. Ama artık sadece varlıklarıyla sessizce geçip giderler sokaklardan. Senin bir adın var, bir geçmişin, geleceğe uzanan hayallerin. Onların ise ne sesi kalmış ne de izi. Unutulmuşluk, onları öylece bırakmış; isimsiz, ama hala orada, her köşe başında. Yaşamın gürültüsü arasında kaybolan bu gölgeler, aslında hiç de uzak değildir. Belki de sadece bir bakış uzaklığında.