İsimle Ateş Arasında

Nazan Bekiroğlu’nun kaleminden dökülen bu roman, gerçekle kurmacanın ince sınırında geziniyor. Anlatılan her öykü, aslında daha derinde yatan bir hakikate işaret ediyor; anne yüreğindeki o tarifsiz boşluğun, turnaların gökyüzünde yarım kalan kanadının, kemalin ardından gelen kaçınılmaz çöküşün peşine düşüyor. Olgunlaşan her şeyin bir gün solacağını, aşkların bile devletler gibi sınırlı bir ömre sahip olduğunu hatırlatıyor. Saf olanın karanlıkta boğulduğunu, sevginin iki ayrı yüzü olduğunu; birinin sorgusuz teslimiyet, diğerinin ise bu teslimiyetin ta kendisi olduğunu gösteriyor. Bazı şeylerin hep iki uç arasında, ürperti gibi asılı kaldığını, günahın suyu, ihanetin ateşi arındırırken, arınmayan kalbin ancak ateşle durulabileceğini anlatıyor. Belki de bu yüzden büyük bir yangın kopuyor; bir ocak, bir söz, bir aşk yanıp kül oluyor.