Işıklar Açık Kalsın

Mehmet Kahraman’ın öyküleri, sessizliğin ve gündelik hayatın içindeki küçük titreşimleri yakalar. Evlerin duvarları arasında gezinen anlatıcı, bir kapının gıcırtısından, fısıltıdan, soluk alıp vermelerden yola çıkarak insanın iç dünyasını resmeder. Baba, anne, çocuk üçgeninde şekillenen hikâyeler, yüzeydeki sıradanlığı derin bir duygu katmanına dönüştürür. Olaylar değil, o olayların bıraktığı izler, çağrıştırdığı anlamlar önemlidir. Kahraman, sözcükleri öyle bir seçer ki, her cümle adeta bir nefes alıp veriş gibi doğal akar. Öyküler, ufacık bir kıvılcımdan başlayıp bilinçaltının labirentlerinde dolaşır; zamanla genişler, incelikle büyür. Sonunda okuyucu, kaybolmuş bir anının, bir pişmanlığın ya da umudun izini sürerken bulur kendini. Estetikle iç içe geçen bu anlatılar, insana dair ne varsa dokunur; hem yüreğe hem de zihne seslenir.