Işığın O Kör Edici Yokluğu

10 Temmuz 1971’de zaman durdu. O geceden sonra ne geçmiş ne gelecek kaldı; yalnızca sonsuz bir bekleyişin içine hapsolmuş bedenler, unutulmuş bir zindanın karanlığında. Fas Kralı’na düzenlenen başarısız suikast girişiminin ardından, sessizliğe gömülen askerlerin hikâyesi bu: Yirmi yıl boyunca ışığın olmadığı bir hücrede, nefes alıp verirken bile kaybolan bir varoluş mücadelesi. Ne yaşlanabiliyor ne de genç kalabiliyorlar; zaman, onlar için artık sadece sayılarla oynanan bir oyun. İnançlarına sarılıp umutlarını diri tutmaya çalışıyorlar, anılarını yeniden yazarak yok olmaktan kaçınıyorlar. Ama gerçek şu ki, karanlıkta yüzleri bile siliniyor. Tahar Ben Jelloun, unutulmuşluğun eşiğinde insan olmanın ne demek olduğunu sorgulatıyor. Bu roman, yalnızca bir mahkûmiyet hikâyesi değil; yok sayılmanın, varlığın sınırlarında sallanmanın ve direnmenin acımasız şiiridir.