İsfahan’ın Gözyaşları

İran’ın kadim şehri İsfahan, yüzyılların izini taşıyan sokaklarında yeni bir hikâyeye tanıklık ediyor. Ely, bitap düşmüş bir ruhla dolaşırken, Sohrab’ın bakışlarıyla karşılaşır; mavimsi örtüsünün altında gizlenen yorgunluğu, dudaklarındaki soluk pembe parıltıyla bir anda aydınlanır. Onu ilk kez böyle görmüştür Sohrab: gülümseyen, ama içindeki fırtınaları saklayan bir kadın. Oysa Ely’nin yüreği, geçmişin ağırlığıyla çalkalanır; anlamsız yolculuklardan, boş trenlerden, her şeyden usanmıştır. Tam da bu meydanda, üç yüz yıl önce bir aşkın kanı dökülmüş, gelenekler sevgiyi boğmuştu. İsfahan ise hâlâ dimdik ayaktadır; yaşlanmayan, sadece yorulan bir güzellik gibi. Mehtabın altında saçlarını tarar gibi ışıldayan Nakş-ı Cihan Meydanı, Siosepol Köprüsü’nü gerdanlığına takmış, Zayenderud Nehri’nin serin sularında yüzünü yıkamış, Çehel Sütun Sarayı’nın çiçeklerini saçlarına iliştirmiş gibidir. Şehir, adına yazılan.