İsbat-ı Vacib & En Büyük Soru: Tanrı’nın Varlığını Kanıtlamak

Osmanlı düşünce geleneğinde, Tanrı'nın varlığının akıl ve delillerle kanıtlanması, inancın temel taşlarından biri olarak görülmüştür. Bu çabanın adı olan "isbât-ı vâcib", sadece ilahiyatın değil, tüm itikad esaslarının dayandığı bir zemin olarak kabul edilir. Meleklerden ahirete, peygamberlerden kadere uzanan inanç ilkeleri, nihayetinde Allah'ın varlığına bağlanır ve bu varlık, akla ve gönle yerleştirilmeye çalışılır. Dönemin kelam alimleri, bu önemli meseleyi farklı yöntemlerle ele almış; felsefi, kelami ve tasavvufi yaklaşımları karşılaştırmalı olarak işlemişlerdir. Elinizdeki eser, Osmanlı'nın son dönemlerinde kaleme alınmış bir risaleden yola çıkarak, bu derin tartışmanın izlerini sürüyor. Ahmed Nuri'nin çalışması, dönemin isbât-ı vâcib anlayışını üç temel usul üzerinden incelerken, inancın akıl ile buluştuğu noktaları aydınlatmayı amaçlıyor. Hem tarihsel bir belge hem de düşünsel bir yolculuk sunan.