İsa’nin İlahisi

Dördüncü yüzyılın sonlarına doğru, İspanya topraklarında ortaya çıkan Priscillianist hareket, Gnostisizm ve Doğu mistisizminin derin izlerini taşıyordu. Bu akım, kutsal metinlere bakış açısında da kendine özgü bir yol izledi. Onlara göre, Eski Ahit’in sayfaları, İncil’in öğretilerini simgeleyen imgelerle doluydu; tıpkı Yeni Ahit’in, daha yüksek bir bilgelik olan Gnosis’in gizemli diliyle örülü olduğu gibi. Yahudi kutsal yazıları, Hristiyanlığın yaygın metinleri karşısında eksik bir vahiy olarak görülürken, bu metinler de Gnosis’in derin hakikatleri yanında gölgede kalıyordu. Priscillianistler için kutsal kitaplar ikiye ayrılıyordu: Biri inananların yüzeysel anlayışına hitap edenler, diğeri ise gerçek bilgiye ulaşmış olanların ruhunu besleyenler. Bu ayrım, onların inanç dünyasının temel taşlarından biriydi.