İş Eş Aşk Sanığı

Duvarı örerken sırtım hayata dönüktü, ta ki merdivenin başında onu görene dek. Son fayansı yerleştirdiğim anda karşımda beliren yüz, yıllardır unutmaya çalıştığım bir yeminle sarsmıştı beni. Gözlerindeki o huzurlu gülümseme, içimdeki fırtınayı tetiklemişti sanki. "Eğer bir başkası dokunduysa ellerine, hesabını veririm" demişti bir zamanlar. Şimdi ise karşımda duruyor, geçmişin ağırlığını omuzlarıma yüklüyordu. Songülen’in bu gülüşü, her şeyi yeniden başlatacak mıydı, yoksa son mu olacaktı?