İroni

Vladimir Jankélévitch, ironiyi yalnızca bir söz sanatı ya da retorik oyun olarak görmez; onu düşüncenin derinliklerinde gezinen, hakikatle alay eden, bazen de onu gizleyen bir araç olarak ele alır. Sokrates’ten modern sanata, felsefeden edebiyata uzanan bu kavram, gerçekle kurduğu ilişkiyle şaşırtır: Acaba ironi yalandan beslenir mi, yoksa hakikati daha incelikli bir biçimde mi ortaya koyar? Riyakârlıkla sınırlarını zorlayan, sinizmle dans eden bu tutum, karşısındakini düşündürmekten çok yanıltmaya mı hizmet eder? Jankélévitch, ironinin tuzaklarını ve gücünü, müzikten esinlenen bir üslupla irdelerken, okuru da bu "uçucu" kavramın peşine düşürüyor. Düşüncenin akıcılığı ve zekâsıyla örülü sayfalar, felsefeye merak duyanları kendine çekiyor.