İrmiya

Mustafa, Kur’an sayfalarına değil, İrmiya’nın varlığına yönelmişti gözlerini. Ne var ki bakışları, onun secdesinin eşiğinden öteye geçemedi bir türlü. İrmiya’nın gözleri, uzak bir ufka dikilmiş, ne görüyorsa orada kaybolmuştu. O sessiz titreyişi, secdedeki omuzları, nasıl da içten bir çırpınıştı... Bilim, balığın ölümünü suya hasretine bağlar; ama herkes bilir ki, sudan fırlayan bir balık, aslında yaşamak için değil, kendini yok etmek için atlar. Kızgınlık, çaresizlik, yalnızlık... Bunlar ölçülebilir şeyler değil. İrmiya da tıpkı o balık gibi, toprağa düşmüş, helal bir et parçasına dönüşmüştü. Acısı, sadece bedeninde değil, bakışlarında da gizliydi.