Irkçılık Cehennemi

Avrupa’nın tarih sahnesindeki karanlık yüzü, ırkçılık ideolojisiyle şekillendi: sömürgecilik, emperyal hırslar, soykırımlar ve kapitalist düzenin acımasızlığı, hep bu zehirli düşüncenin gölgesinde büyüdü. İnsanları ten rengine ya da kafatası ölçülerine göre yargılayan bu anlayış, "medeniyet götürme" maskesi altında zulmü meşrulaştırdı. Rudyard Kipling’in "beyaz adamın yükü" dediği şey, aslında vahşi addedilen halkları yok etme bahanesiydi. Güney Afrika’da bu gerçek, yüzyıllar boyu akan bir kan ırmağı gibi hissedildi. Apartheid’ın gölgesinde, yerli halklar insan yerine konmadı; çiftliklerde, madenlerde köle gibi çalıştırıldılar, aç bırakıldılar, şehirlerden uzak tutuldular. Toprakları gaspedildi, emekleri sömürüldü, ama elde edilen zenginlikten pay almaları asla düşünülemedi. Irkçılık, sadece bir düşünce değil, sistematik bir işkenceydi; Güney Afrika’nın her köşesinde nefes alanlar için bir cehennem.