İran’da Kızılbaşlıktan Şiiliğe Geçiş

Safevî Devleti’nin kritik bir dönüşümüne tanıklık eden bu eser, Şah İsmail’in ardından taht mücadelelerinin gölgesinde kalan Şah Tahmasb’ın iktidarını pekiştirme sürecini ele alıyor. Kızılbaş emirlerin nüfuz savaşları arasında yetişen genç hükümdar, otoritesini sağlamlaştırmak için hem siyasi hem de dinî bir yol haritası çizmek zorunda kalır. İmâmiyye Şiîliği’ne geçişi, saltanatının meşruiyetini güçlendiren bir dönüm noktası olurken, tövbesi ve yaşadığı iç hesaplaşma da bu geçişin kişisel boyutunu gözler önüne seriyor. Dönemin en çarpıcı dinamiklerinden biri, Arap coğrafyasından davet edilen Şiî âlimlerin İran’da yeni bir dinî yapılanmanın temellerini atmasıdır. Bu süreç, Safevî Devleti’ni sadece siyasi değil, aynı zamanda mezhepsel bir kimlikle de yeniden şekillendirir. Resmî mezhep ilan edilen Şiîliğin kurumsallaşması, devletin dinî bürokrasisinin nasıl inşa edildiğini ve bu yapının zaman içinde nasıl.