İntizar

Annesinin dilinde hep bir sitem saklıydı: "Kırk kan emici Keloğlan" derdi ona, huysuzluğunu yüzüne vururken. Mehmet Efendi’nin gözünde ise münasebetsizdi sadece. Mersinli anneannesi ise "Buğuz yapma" diye fısıldardı, inadına inat ekleyerek. Oysa genleri mi suçlanmalıydı? Kendi tercihi değildi bu huy, başka bir evde büyümedi ki. Herkesin bakışında bir kabahat aradığı, yirmi dört saat yargılandığı bir hayatı vardı. Sanki doğduğu andan beri bir yanlışın içindeydi, kimsenin eseri olmak istemeden.