İntizar

Gecenin sessizliğinde yalnızlık, bir viraneyi andıran yüreğe sızıyor. Aşkın acısı, bülbülün feryadına karışıp karanlıkta kaybolurken, hasret bir gölge gibi peşini bırakmıyor. Rüyalar, umutların son kalesi; oysa her sabah, yanan fecrin kızıllığında gerçekler yeniden yüzüne vuruyor. Baharın coşkusu, yazın sıcaklığı bile bu kırgınlığı dindiremiyor; her mevsim, aynı hüzünle soluyor. Bir baykuşun ürkütücü bakışları altında, geçmişin hayalleri canlanıyor. Gönül, o anıların peşinde, bitmeyen bir bekleyişe tutsak. Sessiz sedasız akan zaman, acıyı derinleştirirken, umut da bir o kadar kırılganlaşıyor. Bu gece yine o ses, o yüz, gözlerinin önünde belirdi – ama sadece düşlerde. Gerçek mi, yoksa bir serap mı? Cevap, belki de hiç gelmeyecek.