İntihar İlacı

Denizle gökyüzü arasında çekilmiş incecik bir çizgi gibi uzanan ufukta, babasının ayakları sanki yolları önceden biliyor. Yanında duran yaşlı adam, terzi dikimi pantolonuyla, çıplak gözlerini sonsuzluğa dikmiş, parabol antenler misali dalgaları tarıyor. Atların yelesi, uzaklardan gelen bir silah sesine benzeyen gürültüyle havalanıyor adeta. Dedemin ilk torunu, babamın oğlu olarak Kadıköy vapurunda, denizin köpükleri yüzünde patlarken, bir kızla karşılaşırım; ufkun kızıllığıyla onun varlığı iç içe geçer. Gözlerim, kızın küpelerinde kaybolurken, kulaklarımı arar gibi olurum o küçücük, ışıltılı parçalarda. Denizin tuzlu serinliği yüzümü yalarken, anılar ve gerçekler birbirine karışır.