İnsansız Konağın İkonu

Ali Teoman’ın kaleminden çıkan *İnsansız Konağın İkonu*, unutulmuş bir İstanbul’un izlerini sürerken okuru büyülü bir yolculuğa çıkarıyor. 1992’de Milliyet Öykü Ödülü’ne layık görülen bu eser, yıllar sonra yeniden okurla buluşuyor. Yıkık dökük konaklar, terk edilmiş saraylar, göç edenlerin ardında bıraktığı eşyalar ve parçalanmış hayatlarla örülü öykülerde, kediler gizemli birer rehber gibi dolaşıyor. Yazarın kendine özgü dünyasında, sıradan insanlar masalsı birer kahramana dönüşüyor. Kitap, eski İstanbul’un unutulmuş köşelerinde gezinirken Türkçenin inceliklerini ustalıkla kullanıyor. Konağın loş odalarında kediyi arayan Katya’nın Rumca ve Türkçe karışımı seslenişleri, Muazzez’in taş yalakta bulunuşu, sahibesinin kucağında huzursuzca kıpırdanışı... Hepsi, geçmişin izlerini bugüne taşıyan dokunaklı anlar olarak karşımıza çıkıyor. Teoman, kederli ama bir o kadar da büyüleyici bir atmosfer yaratarak, kaybolan zamanın peşine düşüyor.