İNSANLIK HALLERİ

Sevdiğini düşünmek, belki de en masum yanılsamamız. Peki ya o sevgi sadece zihnimizin bir oyunuysa? Ruh, gerçeği gizlemek yerine yüzümüze vurur bazen: önce en parlak anıları serer önümüze, sonra acımasız ayrıntıları. Oysa biz hep güzelliklerde kalmak isteriz. Ama akıl, ruhun yanında saf tutar; birlikte yürürler, parçalanmışlığımızın izini sürerler. Her korkunun, her kaygının kapısını çalmak gerek. Hüzünlerin, yaraların, kırık hayallerin ardında hep eksik bir parça saklıdır. Onu bulup bütünlüğe dönmek için, her gölgeye dokunmak, her acıyı yeniden yaşamak şart. Çünkü ruh, sanrıyla gerçeği ayırt edebilmek için kendini kusmak zorunda kalır. Ve belki de asıl iyileşme, o kusmukta saklıdır.