İnsanlığın Onur Direnişi

Diyarbakır 5 No’lu Cezaevi, 12 Eylül darbesinin karanlık yüzünü en çıplak haliyle gözler önüne seren bir işkence üssüne dönüşmüştü. Her gün, her saat, en temel insan hakları bile bir lüks gibi yasaklanmış, tutsakların nefes alması bile bir komutla belirlenmişti. Yemek, su, tuvalet ihtiyacı – hepsi birer ceza aracına çevrilmiş, itaatsizliğin bedeli lağım çukurlarında sürünmek, cop darbeleri altında kan kaybetmek olmuştu. Duruşma salonları bile işkencehaneye dönüştürülmüş, hastane koğuşlarında şifa aramak hayalden öteye geçememişti. Bu zulme ilk yanıt, intiharlarla geldi. Ancak 14 Temmuz 1982’de başlayan ölüm orucu, direnişi yeni bir boyuta taşıdı. Aylar süren bu mücadele, insan onurunun zaferiyle sonuçlandı. Hamit Baldemir, bu acı dolu süreci kendi deneyimleri, eleştirileri ve gözlemleriyle yeniden kaleme alıyor. Diyarbakır Cezaevi’nin duvarları arasında yaşananları, hiç görülmemiş bir açıdan aktarıyor –.