İnsanlığın Damlayan Musluğu

İnsanın içine hapsolduğu duvarlar, çoğu zaman kendi elleriyle ördüğü tuğlalardan yükselir: önyargılar, geçmişin gölgesinde kaybettiğimiz anlar, tüketim çılgınlığının boşluğunda savrulan üretimsizlik ve herkesin yaşamdan payına düşeni alabileceği gerçeğinin unutuluvermesi... Bu duvarları yıkmak, kayaları parmakla oymak kadar imkansız görünür. Çünkü dışarıdaki kalıplar, insanı bir vitrin mankenine çevirirken, özündeki gerçek benliği bastırır. Aradaki fark, bir sayının sıfırla çarpımı gibidir: sonuç her zaman sıfırdır, yokluğa mahkumdur. An, göreceli olsa da, insanın çarpık bakışlarıyla en çok çarpıtılan kavramlardan biridir. Geçmişin "ama"ları ve "keşke"leri, bugünü bir cinayet mahalline çevirir; geleceğin belirsiz "ileride"leri ise şimdiyi, bilinmezliğin sisinde eritir. Oysa an, virgüllerden örülüdür – şimdinin içinde kaybolmadan, geçmişin yüküyle ezilmeden, geleceğin korkusuyla kaçmadan yaşanması gereken.