İnsanlığın Belgeseli

Savaşın acımasız yüzü, moloz yığınlarının gölgesinde soluk alıp veren sokaklarda kendini gösterir. Her taş, unutulmuş bir hikâyenin sessiz tanığıdır; her toz zerresi, kaybolan umutların izini sürer. Karanlıkta büyüyen çocukların gözlerinde, bir gece yarısı çalınan kapıların yankısı gizlidir. "Babamızı aldılar," derler, sesleri kırık bir şarkı gibi. Artık ne kilisenin beyaz örtüleri ne de duaların tesellisi, onların boşluğunu doldurmaya yetmez. Bu satırlar, unutulmaya yüz tutmuş acıları gün yüzüne çıkarırken, insanın kendi türüne nasıl kıyabildiğini sorgulatır. Yıkıntıların arasında kaybolan sadece taşlar değil, vicdanlardır.