İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai’nin son eseri, bir yaşamın paramparça hallerini itiraf eder gibi anlatıyor. Oba Yozo, soylu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelse de, kendini her adımda başarısızlıkla damgalanmış hisseder. Çevresine uyum sağlayamayan, her girişimi yarım kalan, utanç ve pişmanlıkla dolu bir varoluşun içinde kaybolur. Okulda ve evde takındığı maskeler, aslında içindeki boşluğu örtmeye yetmez. Alkolün, umutsuz ilişkilerin ve tekrarlanan intihar denemelerinin gölgesinde, bir "yaşayan ölü" olmaktan öteye geçemez. Dazai, kendi hayatından izler taşıyan bu hikâyede, insanın çaresizliğini ve toplumun dışına itilmişliğini acımasız bir dürüstlükle ortaya koyuyor. Üç bölümden oluşan bu iç döküş, yazarın edebiyata sığınarak yazdığı son satırlar gibi, hem bir hesaplaşma hem de sessiz bir çığlık.