İnsani Müdahale

Sevdiklerine koşmak istediğinde bile, zihninin duvarları seni durduruyor. Saatlerce aynı cümleleri tekrarlıyorsun: "Yanılıyorsun, bu doğru değil." Kendi inançlarınla ördüğün kalenin içinde onu saklıyorsun, güçlü görünmeye çalışarak. Oysa o, acısının ağırlığıyla ağlarken, senin kurduğun surlara çarpıp duruyor. Her damlası, senin o sağlam sandığın duvarlardan bir taş daha düşürüyor. Sonunda, kendi ellerinle inşa ettiğin bu kalenin altında kalıyorsun. İçindeki çatışma, seni yavaş yavaş tüketiyor; bir intihar gibi, sessiz ve acımasız.