İnsandan Sonra

Ağustos gecesinin boğucu sıcaklığı odaya sinmişti. Kitap sayfaları gözlerini yormaya başladığında, tavandaki ışığın rahatsız edici titreşimi de işin içine katıldı. Gözlerini ovuşturdu, bir an önce yatmaya karar verdi. Sayfanın sonuna gelince, en sevdiği ayracı özenle yerleştirdi kitabın arasına. Ayraç koleksiyonu, yılların birikimiydi; kimileri pul biriktirir, kimileri para, o ise kitapların arasına sıkıştırdığı bu küçük nesnelerle avunurdu. Samuel Beckett’in sözleri yazılıydı üzerinde: *"Denedin, yenildin. Yine dene, yine yenil. Ama daha iyi yenil."* Kitabı komodine bıraktı, ışığı söndürdü. Pencere aralıktı, ay ışığı odayı loş bir aydınlığa boğmuştu. Ellerini başının altında kenetledi, tavana bakarak uykuya dalmadan önceki son düşüncelere daldı. Sabah kahvaltısında ne yiyeceğini hayal etti. Aslında fark etmezdi; yatağa düşen her düşünce, her hayal, uykunun eşiğinde kaybolup giderdi. Uyku, her şeyi silen.