İnsancıl Kıyım

İhmal edilen bir bahçede, zararlı otlar kök salar; her damla suyu, her zerre toprağı sömürerek sonunda bütün alanı ele geçirir. Artık güzelin yeşermesi için yer kalmamıştır. İlker Kılıç’ın romanı da tam bu noktadan yola çıkıyor: soğukkanlı bir gözlemcinin ağzından, duygudan arınmış bir dünyanın çözümlemesini sunuyor. Ana karakter, günlük yaşamın mekanik ayrıntıları içinde kaybolurken, teknolojinin gölgesinde kalan insanlığın çürüyüşünü sayılarla, verilerle anlatıyor. Ancak bu ruhsuzluk, yalnızca onun değil, tüm bir toplumun yabancılaşmasını yansıtıyor. Yakın bir gelecekte, nüfus fazlalığı bir sorun olarak görülmeye başlar. İnsanlık, kendi iyiliği için "temizlik" yapma fikrine alışır; öldürmek, artık bir çözüm olarak kabul edilir. Bu distopya, çok uzakta değil, içimizde saklı olan o otoriter sesin yükselmesiyle şekilleniyor. Toplumsal hijyen adına yapılan kıyımlar, bir düşünce alıştırması olmaktan çıkıp.