İnsana Gecikmeden

Berrin Taş’ın dizelerinde zamanın aceleciliği yok, yalnızca anın derinliği var. Sözcükler, yüreğin kapısını usulca aralar; sevinçleri bakışlara yerleştirirken, özlemleri sessiz bir çoğaltma haline getirir. Dostluğun ilk izleri ellerde belirir, vermekten çekinmez bu şiirler. Beklemek de bir eylemdir burada, geç kalmadan önce. Kısa ama yoğun sayfalar, insana dair ne varsa onu gecikmeden sunar. Sessizlikten doğan bir çağrı, duyulmayı bekleyen bir yürek atışı.