İNSAN NE İLE YAŞAR

Köyün kıyısındaki bir evde, kunduracı ustası bir aile yaşıyordu. Ne bir karış toprağı ne de kendilerine ait bir evi vardı; geçimlerini ayakkabı tamir ederek sağlıyorlardı. Günlük kazançları, ancak sofraya ekmek koymaya yetiyordu. Soğuk kış günleri yaklaştıkça, eski püskü paltolarıyla üşüyen aile, yeni bir palto düşlüyordu. Kunduracı, uzun süredir hayalini kurduğu koyun postunu alabilmek için sonbaharın ilk günlerinde para biriktirmeye başlamıştı. Karısının sandığında sakladığı üç ruble ile köylülerden alacağı beş ruble yirmi kapik, umutlarını yeşertmişti. Bir sabah, kahvaltısını bile beklemeden yola koyuldu. Üzerine karısının pamuklu ceketini, onun da üstüne eski çuha kaftanını geçirmiş, cebine sıkıştırdığı üç rubleyi yanına almıştı. Değneğini eline alıp köye doğru yürürken, "Köylülerden alacağım parayla birlikte bu iş tamam," diye mırıldanıyordu. Yeni bir palto, artık uzak bir hayal değil, elini uzatsa.