İnsan Gibi

Umut, en karanlık hücrelerde bile sönmeyen bir ışık gibi. Paslı demirlerin ardında bile geleceğe tutunmak, bir gün sahilde eski bir tekneyi onarmak, misafirlere balık tutmanın tadını tattırmak hayaliyle yaşamak... Bu, masalların eskitemediği bir direniş. Sobanın başında kızaran yanaklar, gaz lambasının titrek ışığında anlatılan hikâyeler, topaç çeviren eller, misket yutan çocuklar... O günlerin sıcaklığı, bugünün soğuk gerçekliğinde kaybolup gitmiş gibi görünse de, aslında hiç silinmedi. İçimizde biriken kırgınlıkları, kızgınlıkları bir kenara bırakıp, kırılmaktan korkmadan yaşamaya cesaret etmek belki de tek kurtuluş. "Bu kadar hassas olma" diyenlere kulak verip, kendimize biraz olsun nefes aldırmak... Toprak Ana’ya yaslanan Tolgan gibi, derdimizi, umudumuzu, hayallerimizi paylaşmak ve belki de böylece biraz olsun hafiflemek. Unutulmuş oyunlar, masallar, sıcak anılar... Hepsi birer parça, kaybolan zamanın izinde.