İnsan Boşluktan İbaret

Yağmurun sokak lambalarına vurduğu bir gece, fark etti onu: bir boşluk. Sanki görünmez bir kaya, ışığın altında duruyordu. Damlalar üstünden kayıp gidiyor, ama o yerinden kıpırdamıyordu. Hacmi olan bir yokluk... İki yıldır içine çekildiği bu sessizlik, artık dayanılmazdı. Kaçmalı mıydı? Yoksa parçalarını birleştirip anlamlandırmalı mıydı? Kalabalıklar arasında kaybolan yüzler, unutulan hikâyeler... Popülerliğin peşinde koşarken aslında saygı duyulan biri olmak istemişti. Ne var ki gerçekler, sevdiklerini acıtsa bile, yok sayılmamalıydı. Ya da? İnsan, tehlike uzaktayken bakar durur; gördüğüyle düşündüğü çelişince, emin olmak için bir kez daha bakar. Ta ki kaçmak için çok geç olana dek. Boşluğun ağırlığı, bazen en dolu anlarda hissedilir.