İnsan Barışla Yaşar

Barış, bir tercih değil yaşamın ta kendisidir; zamanın ötesinde, mekanın sınırlarını aşan bir varoluş biçimi. Ne bir durak ne de bir sonuçtur; insanın doğayla, toplumla ve evrenle kurduğu uyumun adıdır. İlerleme ya da gerileme değil, her zerreden bütüne uzanan döngüsel bir bütünlüktür. İnsan, doğayla çatıştıkça barışı yitirir; doğadan kopuk bir yaşam, barıştan da uzaklaşmak demektir. Madde ve maneviyat arasındaki denge bozulduğunda, iç ve dış huzur da kaybolur. Barış, ancak insanın kendi doğasıyla, yuvasıyla buluşmasıyla mümkündür. Sınırlar, sınıflar, çatışmalar barışı engeller; doğayla barışmayan hiçbir çözüm, insanlığın krizlerini aşamaz. Savaş, ölümden fazlasıdır; barış ise yaşamın ötesinde bir anlam taşır. Yarınları barışın egemen olduğu bir dünyada inşa etmek, bugünden atacağımız adımlarla başlar.