İnciyar

Gece yarısı uyanır, alnında beliren o çizgileri yoklar gibi olursun bazen; rüyaların arasında yankılanan sesin, yüzünde bıraktığı izi ararsın. Zaman akar, anlar geçer; ay ışığıyla süzülen yıldızlar, bulutların arasından süzülür gibi gelir gözüne. Taş oyuncağında sallanan salıncak, nisan yağmurları, eylül yaprakları arasında kaybolmuş saçlarınla karşılaşırsın birden. Sedef sedef dalgaların içinde, kızıllıklarla dolu suların derinliğinde bulursun onu – yarini, geçmişin izlerini, unutulmaz anların gölgesini. Her şey bir düş gibi belirir, kaybolur; ama o iz, hep oradadır. İnciyar, aşkın ve zamanın kırılgan dokusunda kaybolan bir hikâyeyi, sessiz çığlıklarla anlatıyor.