İncirli Zeybek

Anneannesiyle Ege’nin sıcak topraklarında büyüyen bir çocuğun hikâyesi, tıpkı olgunlaşan incirler gibi zamanla tat kazanır. Gözleri uykuyla kısılmış, dudaklarında huzurlu bir gülümsemeyle dinlenen yaşlı kadının güzelliği, torununun hafızasında yer eder. Ev, sobanın sıcaklığına değil, kızıl saçlı kadının varlığına muhtaçtır sanki. Toprağa serilen sini, usulca itildiğinde önce ayaklar uyanır; titreyişi, köklerin derinlerdeki hareketini anımsatır. Bu topraklarda insan, doğanın ritmine kapılır; nehirlerin akışına karışır, dağların omzuna yaslanır. Çocuk da öyle yapar. Mevsim dönerken heybesine düşen her şeyi biriktirir: Anadolu’nun kadim seslerini, insana dair sırları, unutulmaya yüz tutmuş gelenekleri. Her satırda, Ege’nin kokusu siner sayfalara; samimi bir dille anlatılan bu yolculukta, geçmişle bugün arasında köprüler kurulur.