İncirin İçindeki Arı

Gece yarısı fark ettim: Sen benim aşkım değilmişsin, göbek bağımmışsın. Evim sandığım yerde aslında bir yara vardı, o yaranın adıydın. Kendimi iki kişilik sarmaya çalıştım, olmadı. İnsan nasıl kendi kendine sarılacağını bilmiyorsa, sevgi de bir o kadar yabancı kalıyor. Keşke "beni sev" demeseydim de "sarıl bana" deseydim; belki o zaman yalnızlık, çiğ bir fındık gibi diri tutmazdı içimi. Avunmak bazen tek çare, ama avunmanın da şefkatle olması gerek. Kendine seslenişin bile merhametli olmalı. Çünkü sevilmek, insanın içindeki arıyı canlandırır; balını kendi özüne akıtır. Yaralar iyileşir, ama izleri kalır. Bu izler, bazen incirin içinde saklı bir arı gibi, tatlı acılarla hatırlatır kendini.