İnanna

Hayatın o bildik akışına bir anda düşen yabancı bir taş gibi hissedersin kendini. Her şey tanıdık gelirken, birden her şey değişir. Alışkanlıkların sarsılır, uykuların kaçar, umutların sendelemeye başlar. Acı, bazen bir gölge gibi peşini bırakmaz; bazen de bir fırtına gibi içini alt üst eder. Belki de sonunda, bu yolda yürüdüğün için kendinden bile nefret edersin. Gözyaşların, sessizce akıp giden bir nehir olur. Sonra bir gün, geriye dönüp baktığında, her şeyi sorgularsın. "Buna değer miydi?" diye sorarsın kendine; bu soru, uykuya dalarken aklına düşer, uyanır uyanmaz seni karşılar. Düşüncelerin derinleşir, nefesin kesilircesine. O zaman fark edersin: Davetsiz giren bir rüzgâr gibiydi belki, ama kapılarını açtığı o kutsal yere cesaretle adım atmanı sağladı. Seni, hiç olmadığın kadar mutlu eden bir yolculuğa çıkardı. Bir süre susarsın. Aynanın karşısına geçtiğinde, o dokunuşların izlerini ararsın..